امام المتقين،امير الؤمنين{ع}درشب بيست و يكم ماه رمضان مقارن طلوع فجر به
شهادت رسيد،در حالى كه از سن مبارك حضرتش 63 سال گذشته بود.در بيستم
ماه رمضان اثرات سم در پاهاى مبارك اميرالمؤمنين {ع}ظاهر شد و پاهاى مبارك
ورم كرد.در شب بيست ويكم اثر زهر بر بدن مبارك اميرالمؤمنين {ع}بسيار شد.
حضرت فرزندان واهل بيت خود را جمع كرد و با آنها وداع تمود و وصيت هاى
خود را فرمود.درآن شب هر چه خوردنى وآشاميدنى آوردند تناول نفرمود،ولبهاى
مباركش به ذكر خدا حركت مى كرد،ومنند مرواريد عرق از پيشانى نازنينش مى
ريخت و با دست مبارك خود آن را بر طرف مى كرد.به امام مجتبى {ع}فرمود:تو
را به برادرت حسين {ع}وصيت مى كنم.به فرزندان ديگر كه از فاطمه زهرا{س}
نبودند:فرمود:شما را وصيت مى كنم به اطاعت از حسن وحسين.سپس فرموند:
{خداوندشماراصبر نيكو كرامت فرمايد.امشب از ميان شما مى روم و به حبيب
خود محمد مصطفى {ص} ملحق مى شوم چنانچه مرا وعده داده است}.
صداى گريه از اهل بيت بلند شد. آنگاه دستوراتى در مورد غسل ، كفن ، نماز
ومحل دفن به امام مجتبى {ع}فرمودند وبا امام حسين {ع} وحضرت زينب {س}
كلماتى از كربلا فرموند. بعد از وداع با همگان دست وپاى مبارك را به طرف
قباه كشيدند وفرمودند:{{اشهد ان لا اله الا الله وحده لاشريك له واسهد ان محمد
عبده ورسوله}}.وچشمان مبارك رابستند وبهشت رابه قدوم خويش مبارك فرمودند.